Αναγνώριση αναγκών και ευκαιριών

Το πρώτο βήμα είναι ο σαφής προσδιορισμός του προβλήματος. Η πρωτοβουλία πρέπει να ξεκινά από μια πραγματική επιχειρησιακή ή κοινωνική ανάγκη και όχι από την επιθυμία να χρησιμοποιηθεί μια συγκεκριμένη τεχνολογία.

Προσδιορισμός του προβλήματος

• Ποια είναι η υφιστάμενη κατάσταση και πώς λειτουργεί η διαδικασία;
• Ποιες είναι οι αδυναμίες, οι καθυστερήσεις και οι περιορισμοί;
• Ποιο είναι το μέγεθος και η συχνότητα του προβλήματος;
• Ποιοι πολίτες, επιχειρήσεις ή εργαζόμενοι επηρεάζονται;
• Ποια αποτελέσματα αναμένονται από την αντιμετώπισή του;

Είναι απαραίτητη η Τεχνητή Νοημοσύνη;

Δεν απαιτεί κάθε πρόβλημα τη χρήση ΤΝ. Συχνά οι ανάγκες ενός δημόσιου φορέα αντιμετωπίζονται αποτελεσματικότερα με συμβατικά πληροφοριακά συστήματα, αυτοματοποίηση διαδικασιών ή προκαθορισμένους επιχειρησιακούς κανόνες. Η ΤΝ μπορεί να είναι ιδιαίτερα κατάλληλη όταν απαιτείται:

• Εντοπισμός σύνθετων μοτίβων σε μεγάλα σύνολα δεδομένων.
• Ανάλυση φυσικής γλώσσας, εικόνων ή ομιλίας.
• Παραγωγή προβλέψεων σε συνθήκες αβεβαιότητας.
• Επεξεργασία μεγάλου όγκου δομημένων ή μη δομημένων πληροφοριών.
• Προσαρμογή σε μεταβαλλόμενες συνθήκες.

Αντίθετα, η ΤΝ μάλλον δεν χρειάζεται όταν το πρόβλημα λύνεται αξιόπιστα με επιχειρησιακούς κανόνες, κλασικές στατιστικές μεθόδους, αυτοματοποίηση ροών εργασίας ή αλγορίθμους με σταθερά, προκαθορισμένα βήματα.

Εξέταση εναλλακτικών λύσεων

Ο φορέας εξετάζει αν το πρόβλημα μπορεί να λυθεί με συμβατικές λύσεις (αυτοματοποίηση βάσει κανόνων, συστήματα ροών εργασίας, εργαλεία ανάλυσης δεδομένων και αναφορών, έτοιμο λογισμικό) και τις συγκρίνει με την προτεινόμενη λύση ΤΝ ως προς τη λειτουργικότητα, την ακρίβεια, την κλιμάκωση, τη συντήρηση, το κόστος και τις κανονιστικές συνέπειες.

Για κάθε εναλλακτική που απορρίπτεται, περιγράφεται τι εξετάστηκε και γιατί δεν επαρκεί, με συγκεκριμένα και μετρήσιμα επιχειρήματα (π.χ. ποσοστό ακρίβειας, χρόνος επεξεργασίας, κόστος συντήρησης κανόνων). Γενικές διατυπώσεις όπως «δεν είναι κατάλληλη» δεν αρκούν.